ເປົ້າໝາຍ ຂອງ ການຄ້າມະນຸດ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມ
ໃນການຕ້ານການຄ້າມະນຸດ ຂອງ ລັດຖະບານລາວ
ຮຽບຮຽງ: ບ່າວຜູ້ໄທ
ທຸກຄົນທີ່ເກີດມາໃນໂລກນີ້ ຕ່າງກໍມີຄວາມປາດຖະໜາອັນແຮງກ້າ ທີ່ຈະໄດ້ຮັບແຕ່ສິ່ງດີໆ ໃນຊີວິດ, ໄດ້ຮັບສິດທິຂັ້ນພື້ນຖານ ຂອງ ການເປັນມະນຸດໂດຍບໍ່ມີການຈຳແນກເພດ, ເຊື້ອຊາດຜີວພັນ, ຊົນເຜົ່າ, ຊົນຊັ້ນ, ສາສະໜາ ຫລື ສະຖານະພາບ ຂອງ ບຸກຄົນນັ້ນໆ ເຊັ່ນ: ສິດທິໃນການໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຕໍ່ກັນຢ່າງສະເໝີພາບ ແລະ ບໍ່ມີການຈຳແນກ. ສິດທິໃນການ ຖືສັນຊາດ. ສິດທິໃນການເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສົມບັດ. ສິດທິໃນການ ໄດ້ຮັບການສຶກສາ. ສິດທິໃນການມີວຽກເຮັດງານທຳ ແລະ ສິດທິໃນການມີສະພາບເຮັດວຽກທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ເພິ່ງພໍໃຈ. ສິດທິໃນການ ໃນການຫລຸດພົ້ນອອກຈາກການເປັນຂ້າທາດ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ແຮງງານ. ສິດທິໃນການເຂົ້າເຖິງບໍລິການດ້ານສາທາລະນະສຸກ. ສິດທິໃນການມີເສລີພາບໃນການເຄື່ອນໄຫວ. ສິດທິໃນການ ມີເສລີພາບທາງດ້ານອຸດົມການ, ຄວາມຄິດເຫັນ ແລະ ການສະແດງອອກ. ສິດທິໃນການມີເສລີພາບໃນການເຂົ້າສະມາຄົມ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຂະນະນີ້ຍັງມີຜູ້ຄົນອີກຈຳນວນຫລາຍລ້ານຄົນ ໃນທົ່ວໂລກ ເປັນຕົ້ນແມ່ນເດັກນ້ອຍ ແລະ ຊາຍໜຸ່ມ ຍິງສາວ ບໍ່ໄດ້ຮັບສິດທິຂັ້ນພື້ນຖານ ຂອງ ການເປັນມະນຸດດັ່ງກ່າວ, ພວກເຂົາຖືກເຄາະຮ້າຍ ຈາກການສວຍໃຊ້ແຮງງານ ແລະ ຖືກກົດຂີ່ທາງດ້ານສິດທິມະນຸດຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ພວກເຂົາເຮັດວຽກປຽບສະເໝືອນເປັນຂ້າທາດຮັບໃຊ້ພາຍໃນເຮືອນ, ໃນສະຖານທີ່ບັນເທີງ, ໃນຂະແໜງອຸດສາຫະກຳ ຫລື ໃນສະຖານທີ່ຕ່າງໆ, ຊຶ່ງບັນຫານີ້ໄດ້ກາຍເປັນບັນຫາ ຂອງ ໂລກ ແລະ ຂະບວນການເຫລົ່ານີ້ແມ່ນມີຫລາຍຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຊັ່ນ:
1- ການຄ້າມະນຸດ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃຊ້ແຮງງານແບບຂ້າທາດ ຊຶ່ງປະກອບມີ: 1- ວຽກເປັນຄົນໃຊ້ໃນເຮືອນ. 2- ເປັນຄົນລ້ຽງສັດ. 3- ຊາວປະມົງຫາປາ. 4- ເປັນກຳມະກອນຢູ່ໂຮງງານເຖື່ອນ. 4 ບັນຫານີ້ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີການກົດຂີ່ຂູດຮີດແຮງງານ, ຖືກທໍລະມານ, ຖືກບີບບັງຄັບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄ່າຕອບແທນດ້ານແຮງງານ.
2- ເປັນໂສເພນີ. ຜ່ານການສຳພາດຫລາຍໆ ກໍລະນີຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ທີ່ເຮັດວຽກໃນຊ່ອງໂສເພນີ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຮັບຮູ້ວ່າ ສຸຂະພາບ ຂອງ ເຈົ້າຈະເປັນແນວໃດ ແຕ່ເຈົ້າຕ້ອງຮັບແຂກຕາມຄວາມຕ້ອງການ ຂອງ ແຂກ. ຖືກກັກຂັງໜ່ວງໜ່ຽວ, ຖືກທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍຖ້າບໍ່ຮັບແຂກ. ຮ້າຍແຮງໄປກວ່ານັ້ນຍັງມີແມ່ຍິງຈຳນວນໜຶ່ງຖືກຖອນເລັບ, ຖືກຕັດຫູ, ຕັດລີ້ນ... ນີ້ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງເຫຍື່ອ ຂອງ ການຄ້າມະນຸດໃນຊ່ອງໂສເພນີ.
3- ບັງຄັບໃຫ້ເປັນຂໍທານ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນເດັກນ້ອຍ. ພວກເຂົາຈະໄປຊອກຫາເດັກນ້ອຍໃນເຂດຫ່າງໄກສອກຫລີກມາລ້ຽງໄວ້ເພື່ອເປັນຂໍທານ. ເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ຈະຖືກສົ່ງໄປຂໍທານຕາມຈຸດຕ່າງໆ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຕາມເປົ້າໝາຍ ກໍ່ຈະບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າ. ຮ້າຍແຮງໄປກວ່ານັ້ນ ເດັກນ້ອຍຜູ້ທີ່ມີໜ້າຕາບໍ່ດີແດ່ ກໍ່ຈະຖືກຕັດແຂກ, ຂາ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຄົນພິການ ແລ້ວນຳໄປຂໍທານ.
4- ເອົາມາລ້ຽງໄວ້ ເພື່ອຂາຍອາໄວຍາວະ, ເປັນຕົ້ນແມ່ນຂາຍໝາກໄຂ່ຫລັງ, ຂາຍເລືອດ.
5- ເມຍທາງໄປສະນີ ໂດຍເອົາຮູບສົ່ງໃຫ້ກັນ, ຕິດຕໍ່ຫາກັນໂດຍສູນຂໍ້ມູນຊອກຫາຄູ່ ຊຶ່ງບັນຫານີ້ມັນມີການຄ້າມະນຸດແອບແຝງຢູ່ນຳ. ນອກຈາກ 5 ບັນຫານີ້ແລ້ວ ຍັງມີອີກຫລາຍບັນຫາທີ່ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນຊອກເຫັນທາດແທ້ ຂອງ ການຄ້າມະນຸດ.
ຍ້ອນເຫັນໄດ້ເຖິງອັນຕະລາຍຮ້າຍແຮງ ຂອງ ການຄ້າມະນຸດນີ້, ລັດຖະບານສປປ ລາວ ແມ່ນໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ບັນຫາດັ່ງກ່າວກ່ຽວກັບວຽກງານຕ້ານການຄ້າມະນຸດ ເພື່ອສະກັດກັ້ນບໍ່ໃຫ້ແຜ່ລາມຢູ່ໃນຂົງເຂດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນພາຍໃນປະເທດ. ດັ່ງນັ້ນລັດຖະບານລາວ ຈິ່ງໄດ້ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນບັນດາສົນທິສັນຍາສປຊ, ສົນທິສັນຍາສາກົນຕ່າງໆ. ໃນສົນທິສັນຍາສປຊ ຕ້ານອາສະຍາກຳຂ້າມຊາດແບບມີການຈັດຕັ້ງນີ້, ໃນກອງປະຊຸມສປຊ ໄດ້ກຳນົດອາສະຍາກຳຂ້າມຊາດ ມີ 5 ອາສະຍາກຳຄື: 1- ການກໍ່ການຮ້າຍ. 2- ການຄ້າ ຂາຍຢາເສບຕິດ. 3- ການຄ້າຂາຍອາວຸດ. 4- ການຟອກເງິນ ແລະ 5- ການຄ້າມະນຸດ. ນອກຈາກ 5 ອາສະຍາກຳທີ່ສປຊ ໄດ້ກຳນົດແລ້ວ, ສະມາຄົມ ອາຊຽນ ທັງ 10 ປະເທດ ຍັງໄດ້ກຳນົດຕື່ມອີກ 3 ອາສະຍາກຳຄື: 1- ການປອມແປງເອກະສານຂ້າມແດນ. 2- ການປອມແປງທະນາບັດ. 3- ອາສະຍາກຳຄອມພີມເຕີ.
ກ່ຽວກັບສົນທິສັນຍາຕ່າງໆ ນັ້ນ, ນອກຈາກໄດ້ຮ່ວມມືກັບສາກົນແລ້ວ ລັດຖະບານລາວ ຍັງໄດ້ເຊັນບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຮ່ວມກັບລັດຖະບານອົສຕຣາລີ ໃນທ້າຍເດືອນ ທັນວາ ປີ 2003. ກ່ອນໜ້ານີ້ສປປ ລາວ ຍັງໄດ້ເຊັນສົນທິສັນຍາສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ກັບປະເທດໃກ້ຄຽງລະຫວ່າງສປປລາວ-ລາຊະອານາຈັກ ກຳປູເຈຍ; ສປປ ລາວ-ສປ ຈີນ; ສປປ ລາວ-ລາຊະອານາຈັກໄທ; ສປປ ລາວ-ສະຫະພາບມຽນມາ; ສະເພາະກັບ ສສ. ຫວຽດນາມ ແມ່ນໄດ້ເຊັນສັນຍາວ່າດ້ວຍການຮ່ວມມືທາງນິຕິທຳ ແລະ ທາງແພ່ງ.
ສະເພາະວຽກງານຕ້ານການຄ້າມະນຸດນັ້ນ, ໃນປີ 2004 ຜ່ານມາ, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີແຫ່ງສປປ ລາວ ກໍ່ໄດ້ອອກຂໍ້ຕົກລົງສະບັບເລກທີ 59 ວ່າດ້ວຍການສ້າງຕັ້ງຄະນະກຳມະການລະດັບຊາດ ກ່ຽວກັບການຕ້ານການຄ້າຂາຍມະນຸດ. ຢູ່ໃນຂໍ້ຕົກລົງສະບັບນີ້ມີທ່ານ ອາຊາງ ລາວລີ, ຮອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເປັນປະທານ, ລັດຖະມົນຕີກະຊວງປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ ເປັນຮອງປະທານ, ນອກນີ້ຍັງມີຮອງລັດຖະມົນຕີກະຊວງການຕ່າງປະເທດ, ກະຊວງຍຸຕິທຳ, ກະຊວງແຮງງານ, ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ ຂອງ ລັດຖະບານເຊັ່ນ: ແນວລາວສ້າງຊາດ, ສູນກາງສະຫະພັນແມ່ຍິງ, ສູນກາງກຳມະບານລາວ ແລະ ສູນກາງຊາວໜຸ່ມ. ອັນນີ້ມັນສະແດງເຖິງຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ຂອງ ລັດຖະບານລາວ ໃນການຕ້ານການຄ້າຂາຍມະນຸດ. ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງໄດ້ປັບປຸງກົດໝາຍອາຍາ, ກົດໝາຍການດຳເນີນຄະດີອາຍາ ຊຶ່ງໄດ້ກຳນົດເອົາອາສະຍາກຳຂ້າມຊາດ ມາຜັນຂະຫຍາຍເປັນກົດໝາຍຢ່າງລະອຽດ, ໂດຍສະເພາະມາດຕາ 134 ວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດ. ໃນເມື່ອກ່ອນການດຳເນີນຄະດີແມ່ນອີງໃສ່ມາດຕາ 69 ແລະ 92. ຊຶ່ງມາດຕາ 69 ແມ່ນເວົ້າເຖິງການໂຕນໜີໄປຫາສັດຕູ. ສ່ວນມາດຕາ 92 ແມ່ນເວົ້າເຖິງການຂາຍຄົນ, ແຕ່ມາໃນປະຈຸບັນ ໄດ້ຂະຫຍາຍມາດຕາ 92 ຈາກການຂາຍຄົນ ມາເປັນການຄ້າມະນຸດ ຊຶ່ງມີບົດລົງໂທດຕ່ຳສຸດແຕ່ 5 ປີ ເຖິງຕະຫລອດຊີວິດ.
ນອກຈາກນະໂຍບາຍ ຂອງ ລັດຖະບານແລ້ວ, ກະຊວງປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບ ກໍໄດ້ມີນະໂຍບາຍຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບວຽກງານຕ້ານການຄ້າມະນຸດ ເຊັ່ນ: ໄດ້ສ້າງຕັ້ງໜ່ວຍງານຕ້ານການຄ້າຂາຍມະນຸດ (LAPTU) ຂຶ້ນຢູ່ກົມ ຕໍມໍ ທີ່ປະກອບດ້ວຍຫລາຍພາກສ່ວນຄື: ເຈົ້າໜ້າທີ່ກວດຄົນເຂົ້າເມືອງ, ຈາກສູນກາງສະຫະພັນແມ່ຍິງ, ສູນກາງຊາວໜຸ່ມ, ຈາກໄອຍາການສູງສຸດ ແລະ ຈາກກົມຕຳຫລວດ. ນອກຈາກນັ້ນກໍ່ຍັງໄດ້ສ້າງຕັ້ງຄະນະປະສານງານໂຄງການພາກພື້ນອາຊີ ເພື່ອຕ້ານການຄ້າຂາຍມະນຸດ. ນອກນີ້ກະຊວງປ້ອງກັນຄວາມສະຫງົບກໍ່ຈະສືບຕໍ່ຂະຫຍາຍໜວ່ຍງານ LAPTU ໄປໃນ 5 ແຂວງເປົ້າໝາຍທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຄື: ແຂວງ ບໍ່ແກ້ວ, ວຽງຈັນ, ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ, ສະຫວັນນະເຂດ ແລະ ຈຳປາສັກ. ນັບແຕ່ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນມາ ເມື່ອປີ 2003, ໜ່ວຍງານ LAPTU ໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງ ຈາກຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ, ຈາກຜູ້ປົກຄອງ ທັງໝົດ 29 ຄັ້ງ, ມີຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ 114, ໄດ້ນຳເອົາຜູ້ຄ້າມະນຸດ ມາດຳເນີນຄະດີ ແລະ ລົງໂທດໄດ້ 9 ຄົນ, ໃຫ້ສານຕັດສິນແລ້ວ 3-4 ຄົນ ຍັງຍັງລໍຖ້າການຕັດສິນອີກຈຳນວນໜຶ່ງ.
ນອກຈາກນີ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫລວດຕ້ານການຄ້າມະນຸດ ຂອງ 4 ປະເທດຄື: ສປປລາວ, ໄທ, ມຽນມາ ແລະ ກຳປູເຈຍ ຍັງໄດ້ຈັດການປະຊຸມກັນຢ່າງເປັນປະຈຳ ເພື່ອແລກປ່ຽນບົດຮຽນຊຶ່ງກັນ ແລະ ກັນໃນການໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫລືອເຫຍື່ອ ຂອງ ການຄ້າມະນຸດ, ພ້ອມທັງແລກປ່ຽນຂໍ້ມູນຂ່າວສານລະຫວ່າງກັນຕື່ມອີກ.
- - - - - - - - - - 0 - - - - - - - -
